بگفت این نقش بد گو را بهانه ست

از آنش دست هجران محو ننمود

چو دیدم بر رخت از دیده دل

از آن دارم شب و روزت مقابل

به بی پروایی شیرین بهانه ست

همی گوید که آن کاین نقش بسته ست

چو دل شیرین به پهلویش نشسته ست