به بی پروایی شیرین بهانه ست

چو دیدم بر رخت از دیده دل

از آن دارم شب و روزت مقابل

بگفت این نقش بد گو را بهانه ست

همی گوید که آن کاین نقش بسته ست

چو دل شیرین به پهلویش نشسته ست

که کس نادیده نقش کس نپرداخت