جنون کش با خرد گرگ آشتی بود

به آن تلخی کش ایام پیمود

چو جوش باده هوش از دل ربودش

که چندان گشت آشوبی که بودش

چو فرصت یافت بر وی دست بگشود

که بیرون شو ز سرکاین خانه ماست

نیاید صحبت عقل و جنون راست