چو فرصت یافت بر وی دست بگشود

چو جوش باده هوش از دل ربودش

که چندان گشت آشوبی که بودش

جنون کش با خرد گرگ آشتی بود

که بیرون شو ز سرکاین خانه ماست

نیاید صحبت عقل و جنون راست

خرد عشق و جنون را دید همدست