مفرد بروم، خانه سپارم به تو فردا

تن خانه این گوهر والای شریف است

تو مادر این خانه این گوهر والا

چون کار خود امروز در این خانه بسازم

زندان تو آمد پسرا این تن و، زندان

زیبا نشود گرچه بپوشیش به دیبا

دیبای سخن پوش به جان بر، که تو را جان