دیبای سخن پوش به جان بر، که تو را جان

مفرد بروم، خانه سپارم به تو فردا

زندان تو آمد پسرا این تن و، زندان

زیبا نشود گرچه بپوشیش به دیبا

هرگز نشود ای پسر از دیبا زیبا

این بند نبینی که خداوند نهاده است

بر ما که نبیندش مگر خاطر بینا؟