مخرام و مشو خرم از اقبال زمانه

برخوانی در چاه به شب خط معما

گر مار نه ای دایم از بهر چرایند

مومن ز تو ناایمن و ترسان ز تو ترسا

زیرا که نشد وقف تو این کره غبرا

آسیمه بسی کرد فلک بی خردان را

و آشفته بسی گشت بدو کار مهیا