زیرا که نشد وقف تو این کره غبرا

گر مار نه ای دایم از بهر چرایند

مومن ز تو ناایمن و ترسان ز تو ترسا

مخرام و مشو خرم از اقبال زمانه

آسیمه بسی کرد فلک بی خردان را

و آشفته بسی گشت بدو کار مهیا

دارا که هزاران خدم و خیل و حشم داشت