و آشفته بسی گشت بدو کار مهیا

مخرام و مشو خرم از اقبال زمانه

زیرا که نشد وقف تو این کره غبرا

آسیمه بسی کرد فلک بی خردان را

دارا که هزاران خدم و خیل و حشم داشت

بگذاشت همه پاک و بشد خود تن تنها

بازی است رباینده زمانه که نیابند