تا مر مرا تو غافل و ایمن بیافتی

جز تو نبود یار به بحر و به بر مرا

بر من تو کینه ور شدی و دام ساختی

وز دام تو نبود اثر نه خبر مرا

از مکر و غدر خویش گرفتی سخر مرا

گر رحمت خدای نبودی و فضل او

افگنده بود مکر تو در جوی و جر مرا