مرا به دل ز خراسان زمین یمگان است

ازو چگونه ستانم زمین ویران را

چو خلق جمله به بازار جهل رفته ستند

همی ز بیم نیارم گشاد دکان را

کسی چرا طلبد مر مرا و یمگان را

ز عمر بهره همین است مر مرا که به شعر

به رشته می کنم این زر و در و مرجان را