ز عمر بهره همین است مر مرا که به شعر

همی ز بیم نیارم گشاد دکان را

مرا به دل ز خراسان زمین یمگان است

کسی چرا طلبد مر مرا و یمگان را

به رشته می کنم این زر و در و مرجان را