کرد چنین در شاهوار مرا

این عدوی عمر بود رهبر تا

سوی خرد داد ره گذار مرا

سنگ سیه بودم از قیاس و خرد

خار خلان بودم از مثال و، خرد

سرو سهی کرد و بختیار مرا

دل ز خرد گشت پر ز نور مرا