چون جانت به علم شد بر آن معدن

از بهر من و تو این همه نعما

هرگز نشده است خلق از این زندان

جز کز ره نردبان علم آنجا

سرما ز تو دور ماند و هم گرما

بپرست خدای را و تو بشناس

از با صفت و ز بی صفت تنها