به فرمانش به صحرا بر مطرا گشت خلقان ها

نداند باغ ویران جز زبان باد نوروزی

به قول او کند ایدون همی آباد ویران ها

چو از برج حمل خورشید اشارت کرد زی صحرا

نگون سار ایستاده مر درختان را یکی بینی

دهان هاشان روان در خاک بر کردار ثعبان ها

درختان را بهاران کار بندانند و تابستان