علم حکمت را طلب کن گر طرب جوئی همی

یاد چون آید سرود آن را که تن داردش تب؟

کی شود زندان تاری مر تورا بستان خوش؟

گرچه زندان را به دستان ها کنی بستان لقب

تا به شاخ علم و حکمت پر طرب یابی رطب

آنکه گوید هیاهوی و پای کوبد هر زمان

آن بحق دیوانگی باشد مخوان آن را طرب