من به یمگان در به زندانم از این دیوانگان

تا به شاخ علم و حکمت پر طرب یابی رطب

آنکه گوید هیاهوی و پای کوبد هر زمان

آن بحق دیوانگی باشد مخوان آن را طرب

عالم السری تو فریاد از تو خواهم، آی رب

اندر این زندان سنگین چون بماندم بی زوار

از که جویم جز که از فضلت رهایش را سبب؟