نیست روئی مر مرا از تو وز ایشان جز هرب

بولهب با زن به پیشت می رود ای ناصبی

بنگر آنک زنش را در گردن افگنده کنب

گر نمی بینی تو ایشان را ز بس مستی همی

پند گیر از شعر حجت وز پس ایشان مرو

تا نمانی عمرهای بی کران اندر کرب