پند گیر از شعر حجت وز پس ایشان مرو

بنگر آنک زنش را در گردن افگنده کنب

گر نمی بینی تو ایشان را ز بس مستی همی

نیست روئی مر مرا از تو وز ایشان جز هرب

تا نمانی عمرهای بی کران اندر کرب