وز بهشت این همه عالم چو سرائی است خراب

وعده را طاعت باید چو مقری تو به وعد

سرت از طاعت بر حکم نکو وعده متاب

زان شراب اینکه تو داری چو خلابی است پلید

زان همه وعده نیکو به چه خرسند شدی،

ای خردمند، بدین نعمت پوسیده غاب؟

زانک ازین خانه نیابی تو همی بوی بهشت