خوش کند مغز تو را، چون نبود مشک، سحاب

جز که بر آروزی ناله زیر و بم چنگ

کس نیارامد بر بی مزه آواز رباب

پر شود معده تو، چون نبود میده، ز کشک

ای خردمند چه تازی سپس سفله جهان

همچو تشنه سپس خشک و فریبنده سراب؟

گر عذاب آن بود ای خواجه کزو رنجه شوی