ای خردمند چه تازی سپس سفله جهان

کس نیارامد بر بی مزه آواز رباب

پر شود معده تو، چون نبود میده، ز کشک

خوش کند مغز تو را، چون نبود مشک، سحاب

همچو تشنه سپس خشک و فریبنده سراب؟

گر عذاب آن بود ای خواجه کزو رنجه شوی

چون نرنجی ز جهان؟ گر نه جهان است عذاب؟