پند کی گیرد فرزند تو، ای خواجه، ز تو

مشمر گرت خرد هست خطا را به صواب

تو چو خرگوش چه مشغول شده ستی به گیا

نه به سر برت عقاب است و به گرد تو کلاب؟

چو رباب است به دست اندر و بر سرت خضاب؟

چون سزاوار عتابی به تن خویش تو خود

کی رسد از تو به همسایه و فرزند عتاب؟