مشمر گرت خرد هست خطا را به صواب

سربسر رنج و عذاب است جهان گر بهشی

مطلب رنج و عذابش چو مقری به حساب

طلب رنج سوی مرد خردمند خطاست

تو چو خرگوش چه مشغول شده ستی به گیا

نه به سر برت عقاب است و به گرد تو کلاب؟

پند کی گیرد فرزند تو، ای خواجه، ز تو