به همه عمر چنین خواب و خورت کام و هواست؟

بر تو این خوردن و این رفتن و این خفتن و خاست

نیک بنگر که، که افگند، وز این کار چه خواست

گر به ناکام تو بود این همه تقدیر، چرا

چون شدی فتنه ناخواسته خویش؟ بگوی،

راست می گوی، که هشیار نگوید جز راست

ور تو خود کردی تقدیر چنین بر تن خویش