غره چرا گشته ای به مکر زمانه

شش مه ازان پس پر از نشاط بهار است

تا به عصیر و به سبزه شاد نباشی!

خوردن و رفتن به سبزه کار حمار است

گر نه دماغت پر از فساد و بخار است

دسته گل گر تو را دهد تو چنان دانک

دسته گل نیست آن، که پشته خار است