دسته گل نیست آن، که پشته خار است

غره چرا گشته ای به مکر زمانه

گر نه دماغت پر از فساد و بخار است

دسته گل گر تو را دهد تو چنان دانک

میوه او را نه هیچ بوی و نه رنگ است

جامه او را نه هیچ پود و نه تار است

روی امیدت به زیر گرد نمیدی است