جامه او را نه هیچ پود و نه تار است

دسته گل گر تو را دهد تو چنان دانک

دسته گل نیست آن، که پشته خار است

میوه او را نه هیچ بوی و نه رنگ است

روی امیدت به زیر گرد نمیدی است

گرت گمان است کاین سرای قرار است

روی نیارم سوی جهان که بیارم