روی امیدت به زیر گرد نمیدی است

دسته گل نیست آن، که پشته خار است

میوه او را نه هیچ بوی و نه رنگ است

جامه او را نه هیچ پود و نه تار است

گرت گمان است کاین سرای قرار است

روی نیارم سوی جهان که بیارم

کاین به سوی من بتر ز گرسنه مار است