زین اشتر بی باک و مهارش به حذر باش

وین تیره جسد لیف درشت و خس و خار است

نی نی که تو بر اشتر تن شهره سواری

و اندر ره تو جوی و جر و بیشه و غار است

زیرا که شتر مست و برو مار مهار است

باز خردت هست، بدو فضل و ادب گیر

مر باز خرد را ادب و فضل شکار است