پندی که با طمع بود آن سر بسر هباست

دردی است آرزو که به پرهیز به شود

پرهیز مرد را سوی دانا بهین دواست

پند از کسی شنو که ندارد ز تو طمع

گیتی به بند طمع ببسته است خلق را

زین بند دور باش که نه بند بی وفاست

از دست بند طمع جهان چون رهاندت