از دست بند طمع جهان چون رهاندت

پندی که با طمع بود آن سر بسر هباست

گیتی به بند طمع ببسته است خلق را

زین بند دور باش که نه بند بی وفاست

جز هوشیار مرد کز این بند خود رهاست؟

بی توتیاست چشم تو گر بر دروغ و زرق

از مردم چشم درد تو را طمع توتیاست