جز هوشیار مرد کز این بند خود رهاست؟

گیتی به بند طمع ببسته است خلق را

زین بند دور باش که نه بند بی وفاست

از دست بند طمع جهان چون رهاندت

بی توتیاست چشم تو گر بر دروغ و زرق

از مردم چشم درد تو را طمع توتیاست

رفتند هم رهانت، بباید همیت رفت