نه هر چه هست مرو را همه تواند خورد

بدان که راه دلش در سبیل داد گم است

ببین که بهره آن پادشا ز نعمت خویش

چو بهره تو ضعیف از طعام یک شکم است

ز نان خویش تو را بهره زان او چه کم است

کسی که جوی روان است ده به باغش در

به وقت تشنه چو تو بهره زانش یک فخم است