بدان که راه دلش در سبیل داد گم است

همه ستاره که نحس است مر رفیق تو را

چرا تو را به سعادت رفیق و خال و عم است

کسی که داد بر این گونه خواهد از یزدان

ببین که بهره آن پادشا ز نعمت خویش

چو بهره تو ضعیف از طعام یک شکم است

نه هر چه هست مرو را همه تواند خورد