کسی که داد بر این گونه خواهد از یزدان

ولیکن آنکه تو را غله او دهد به غم است

همه ستاره که نحس است مر رفیق تو را

چرا تو را به سعادت رفیق و خال و عم است

بدان که راه دلش در سبیل داد گم است

ببین که بهره آن پادشا ز نعمت خویش

چو بهره تو ضعیف از طعام یک شکم است