همه ستاره که نحس است مر رفیق تو را

تو را رواق زنقش و نگار چون ارم است

چو مه گذشت تو شادی ز بهر غله تیم

ولیکن آنکه تو را غله او دهد به غم است

چرا تو را به سعادت رفیق و خال و عم است

کسی که داد بر این گونه خواهد از یزدان

بدان که راه دلش در سبیل داد گم است