چرا تو را به سعادت رفیق و خال و عم است

چو مه گذشت تو شادی ز بهر غله تیم

ولیکن آنکه تو را غله او دهد به غم است

همه ستاره که نحس است مر رفیق تو را

کسی که داد بر این گونه خواهد از یزدان

بدان که راه دلش در سبیل داد گم است

ببین که بهره آن پادشا ز نعمت خویش