زانکه فردا هم به آخرت او کشد که ت بر کشید

بس بی آراما که بستد زو بی آرامی جهان

تا بیارامید و خود هرگز زمانی نارمید

گر همیت امروز بر گردون کشد غره مشو

آن ده و آن گوی ما را که ت پسند آید به دل

گر بباید زانت خورد و گر ببایدت آن شنید

چون نخواهی که ت ز دیگر کس جگر خسته شود