گر ندیدی عرش را و حاملان عرش را

خاک بستان را همی پر زینت نیسان کنند

این نشانی هاست مردم را که ایشان می دهند

سوی گوهرها که می در خاک و که پنهان کنند

تا به گردش بر چه سان همواره می جولان کنند

عرش توست این خاک و، افلاک و کواکب گرد او

روز و شب جولان همی همواره هم زین سان کنند