عرش توست این خاک و، افلاک و کواکب گرد او

سوی گوهرها که می در خاک و که پنهان کنند

گر ندیدی عرش را و حاملان عرش را

تا به گردش بر چه سان همواره می جولان کنند

روز و شب جولان همی همواره هم زین سان کنند

پادشاهی یافته ستی بر نبات و بر ستور

هر چه گوئی «آن کنید» آن از بن دندان کنند