نز ذات خویش زرد و سپید و معصفرند

گویندمان به صورت خویش این همه همی

کایشان همه خدای جهان را مسخرند

زیرا که ظاهر است مرا کاین ستارگان

گوید همی قیاس که درهای روزی اند

اینها و دست های جهان دار اکبرند

تا خاک را خدای بدین دست های خویش