بی رشوه تلخ و بی مزه چون زهر و حنظلند

وینها ضیاع و ملک یتیمان همی برند

اینها که دست خویش چو نشپیل کرده اند

اندر میان خلق مزکی و داورند

با رشوه چرب و شیرین چون مغز و شکرند

ای هوشیار مرد، چه گوئی که این گروه

هرگز سزای جنت و فردوس و کوثرند؟