هرگز سزای جنت و فردوس و کوثرند؟

بی رشوه تلخ و بی مزه چون زهر و حنظلند

با رشوه چرب و شیرین چون مغز و شکرند

ای هوشیار مرد، چه گوئی که این گروه

از راه این نفایه رمه کور و کر بتاب

زیرا که این رمه همه هم کور و هم کرند

این راه با ستور رها کن که عاقلان