بر چرخ قلم های حکیم الحکمائید

پر نور و صور شد ز شما خاک ازیرا

مایه صور و زایشی و کان ضیائید

مر صورت پر حکمت ما را که پدید است

عیب است یکی آنکه نگردیم همی ما

باقی چو شما، گرچه شما اصل بقائید

پاینده کجا گردد چیزی که نپاید؟