مر مرا همچو خویشتن نشگفت

هوشیارند و جلد و عیارند

زانکه خفته به دل خجل باشد

از گروهی که مانده بیدارند

گر نگونسار و غمر پندارند

که نگونسار مرد پندارد

که همه راستان نگونسارند