گر نگونسار و غمر پندارند

زانکه خفته به دل خجل باشد

از گروهی که مانده بیدارند

مر مرا همچو خویشتن نشگفت

که نگونسار مرد پندارد

که همه راستان نگونسارند

ای پسر، هیچ دل شکسته مباش