میندیش و مینگار، ای پسر، جز خیر و پند ایرا

ازیرا کز سبوی سر که جز سرکه نیاغارد

نشانه بندگی شکر است، هرگز مردم دانا

به نسپاسی ز حد بندگی اندر نیاجارد

که دل جز خیر نندیشد قلم جز پند ننگارد

ز دانا جوی پند ایرا که آب پند خوش یابی

چو دانا خوشه دل را به دست عقل بفشارد