ازیرا کز سبوی سر که جز سرکه نیاغارد

از آن پس که ت نکوئی ها فراوان داد بی طاعت

گر او را تو بیازاری تو را بی شک بیازارد

خردمندی که نعمت خورد شکر آنش باید کرد

نشانه بندگی شکر است، هرگز مردم دانا

به نسپاسی ز حد بندگی اندر نیاجارد

میندیش و مینگار، ای پسر، جز خیر و پند ایرا