دیوت از راه ببرده است، بفرمای، هلا

به طمع گردن آزاد چنین سخت مبند

گر بلندی ی در او کرد چنین پست تو را

خویشتن چونکه فرونفگنی از کوه بلند؟

تات زیر شجر گوز بسوزند سپند

حجت آری که همی جاه و بزرگی طلبی

هم بر آن سان که همی خلق جهان می طلبند